อย่ารักกวีเลย

อย่ารักกวีเลย
พวกเขาแค่ทวงความยุติธรรม
ในโลกสมมติผ่านถ้อยคำละมุน
จงรักแผ่นหลังอาบเหงื่อ
และดวงตาแววหวังของเขา
ขณะขุดดินป้านคันแทอยู่ท่งนาหนองหว้า

เผยแพร่โดย

SaimingSainan

คำเขียนคน คนขายคำ

4 ความเห็นบน “อย่ารักกวีเลย”

  1. ฉันเดินผ่านอดีตมาไกลจนไม่สามารถกลับไปที่ๆเดิมได้อีกเพราะฉันต้องเดินในปัจจุบัน(นส.เมธาวี เมืองสนาม ม.6/14 เลขที่ 27)

  2. ความผิดพลาดใช่ว่าจะแย่ไม่จำเป็นต้องลืมจนสิ้นเก็บไว้เป็นประสบการณ์ได้เตือนใจในวันข้างหน้า(นส.สุภัสสร กะนะหาวงศ์ ม.4/8 เลขที่ 28)

  3. เวลาเป็นสิ่งมีค่าเมื่อหายไปไม่มีใครซื้อมาได้(น.สรัญชิดา​ บุญรมย์​ ชั้นม.4/13​ เลขที่32)​

  4. การที่เราเล่าเรื่องบางอย่างก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำแค่ต้องการคนฟังที่เข้าใจเราก็พอ(นางสาว พิจิตรา ทวีพัฒน์ ม.4/5 เลขที่ 25)

ใส่ความเห็น