คุ้มข่วง

-เรื่องสั้น ๆ ของ คีต์ คิมหันต์-

เขายิ้มราวกับเคยเห็นมาก่อน ทางปูนซีเม็นต์ทอดจากถนนกลางบ้านเข้าสู่คุ้มเล็ก ๆ ซอยของบ้านห้าหลัง ฝั่งซ้ายสาม ขวาสอง สุดซอยคือฉางหอมของบ้านหลังสุดซอย ใช่แล้วล่ะ ภาพนิ่งจากกล่องข้อความของเธอน่ะ หลายมุมเสียจนง่ายจะรู้สึกว่าใช่ ยิ่งคลิปในยูทูบด้วยแล้ว ยิ่งชวนให้คิดว่า ที่นี่คือบ้านเกิด…

ชายหนุ่มใหญ่ กำลังนั่งตัดต่อคลิปด้วยแท็บเล็ตเครื่องเท่าพ็อคเก็ตบุ๊คขนาดเอ5 ตั้งใจจะปั่นคอนเทนต์ “เสียงในเมือง” ให้ครบ 100 คลิป ภายใน 3 เดือน เพื่อรับประกันเงินรายได้ ให้สามารถกินอยู่ ไปมา อย่างสะดวก แน่ล่ะ ไม่เอารวย แค่ให้สะดวก ไม่เบียดเบียนตน และแบ่งปันเธอได้บ้าง

ค่ำวันศุกร์นั้น เขาบรรจงแกะจดหมาย ที่กูเกิลเอสเซ็นส์ส่งมาแจ้งว่า เขาได้สิทธิ์สร้างรายได้จากโฆษณาที่ปรากฏในคลิปช่องของตน นั่งพิงฝาห้องเช่าชั้นสอง อมยิ้ม เหม่อมองผ่านช่องหน้าต่างกระจกทรงสูงสามบานที่เปิดอยู่ หนองน้ำสาธารณะทอดตัวยาวจากซ้ายไปขวา รอบๆ หนองรูปตัวหนอนมีทางยางมะตอยสีดำวนรอบ ถูกขนาบด้วยสวนหย่อมที่มีไม้ยืนต้นสล้างวาดทรงพุ่มวัยหนุ่มสาวเรียงเดี่ยวเป็นแกนกลาง ต้นฝนเช่นนี้ หญ้า ไม้ดอก และหมู่ต้นมันปา กะยอม ยางนา หว้า เรียงแถวสลับกัน สิบต้นไม้นี้ สิบต้นต่อไปไม้นั้น ฉากเบื้องหน้าช่างงามถูกใจนัก เขายิ้มให้กับความสมหวังบนทางสิ้นหวัง ทางที่เขาไม่ได้เลือก

เขาจำได้ว่า ทุกคนที่เคยอยู่ด้วยกินกับ ทำงานฮ่วม อันตรธานหายไป ในวันที่ประปาไม่ไหล ไฟฟ้าสิ้นกระแส เน็ตใช้การไม่ได้ ทุกคนลับลา เหมือนหมอลำหมู่หายเข้าไปในฉากหลังฮ่าน ยกเว้นเทคโนโลยีและสิ่งปลูกสร้าง เกือบทุกสิ่งในเมืองย้อนกลับไป เหมือนถูกรีเซ็ตค่า เหลือเขาคนเดียวกับคนอีกชุดใหม่ที่เขาไม่รู้จัก และเหมือนถูกจัดฉากราวหนังพวกสืบสวนฮอลลีวู๊ด เขากลายเป็นคนเช่าห้องข้างหนองห้วยม่วงเสียแล้ว

…เขาเป็นใคร มาจากไหน… คล้ายไฟล์ความจำทั้งหมดถูกตัดทิ้งไปใส่ถังขยะ ร่างกาย ความคิดอ่านเป็นหนุ่มใหญ่ แต่ความจำเพิ่งเริ่มสตาร์ทเท่าๆ เด็กอนุบาล

เย็นวันนั้น เขาได้รับข้อความในกล่องเมจเซนเจอร์ของเฟสบุ๊ค…

ตื่นเช้าวันเสาร์ ต้มน้ำ ชงกาแฟเสร็จ เขาตั้งใจแน่วแน่จะเรียกแท็กซี่ไปตามหาตัวเอง อยากรู้เป็รที่สุด เขาเป็นใคร… มาจากไหน…

By SaimingSainan

คำเขียนคน คนขายคำ

ใส่ความเห็น