ไต่

นักการรูปหล่อ นั่งดูขวดน้ำในแพ็ค กองเต็มห้องเก็บของโรงน้ำดื่ม พลันหวนไป นึกเสียดายเงินที่ใช้ลงทะเบียนเรียนป.ตรี


ลุกขึ้นยืน เมียในรูปที่แขวนอยู่ในกรอบเหนือหัวหลังเคาว์เตอร์เคยให้สติ เจ๊กรวยที่สุดในหมู่บ้านเรา มาจากจีนตอนเป็นบ่าวแวง เริ่มทำธุรกิจเล็กๆ จากการตักน้ำหาบขายให้พ่อค้าแม่ขายในตลาดสดประจำกิ่งอำเภอเล็กๆ แล้วสร้างกระต๊อบขายปลาทู ในเนื้อที่ครึ่งงานที่ผู้เฒ่าใจดีในคุ้มหนองสิมแบ่งให้ “ให้เจ้ามีเงิน ค่อยจ่ายค่าที่ให้ยายเดอ ยามใดยามนั้น” จนเขาตาย ลูกหลานรับช่วงธุรกิจขายส่งใหญ่สุดและมีตึกสูงที่สุดในอำเภอเล็กๆ นี้

นักการรูปหล่อ ในชุดวอร์มสีเทาของโรงน้ำริมทุ่ง ขนน้ำขวดในแพ็คขึ้นรถกระบะช่วยคนงาน ไม่ต้องรู้ดอกว่า ตำแหน่งครูใหญ่ที่ไต่ขึ้นจากครูน้อย ครูน้อยที่ไต่ขึ้นจากนักการที่จบป.ตรี คนนั้น เคยมีจริง แค่ฝัน หรืออยู่ไหนแล้ว

ลูกสาวเจ้าของแบรนด์น้ำดื่มตราดอกกะโดน ไม่ต้องนับจำนวนปีก็ได้ ที่พ่อเคยตื่นดึกกลับค่ำไปลงเวลาใช้แรงร่วมพัฒนาโรงเรียนประจำอำเภอ ที่เอาอายุ 54 ตั้ง ลบด้วย 17 แต่วันนี้เธอรู้ ไม่ใช่แค่อีก 6 ปี เท่านั้น ตลอดไปเลยล่ะ ที่พ่อยอมออกมาอยู่ในอ้อมกอดของครอบครัว ตั้งแต่ตื่นจนหลับไป.

คีต์ คิมหันต์ | 11.10.2563


เผยแพร่โดย

SaimingSainan

คำเขียนคน คนขายคำ

ใส่ความเห็น