ທາງຫອມ

– ในสายตาผู้จอบส่อง  (คำนิยม) โดย มาโนช พรหมสิงห์ –

ถึงแม้ว่า อัลเบิร์ต ไอสไตล์ จะกล่าวไว้ในทฤษฎีสัมพัทธภาพว่า เวลายืดได้หดได้ อดีตและอนาคตไม่มีอยู่จริง ทว่า – ใน ปัจจุบันขณะ ที่เราเป็นมนุษย์ผู้ซึ่งสัมพันธ์/สัมพัทธกับโลกแห่งสามมิติ มีกายเนื้อดำรงอยู่ภายใต้ดวงตะวัน ไม่สามารถจะเห็นสายฝนโฟตอนโปรยปรายลงมาพร้อมกับแสงแดด ไม่อาจเห็นแดดเป็นแถบเจ็ดสีได้ เราก็คงจะยึดมั่นอยู่ในความทรงจำ เฝ้ามองอดีตพลางพินิจใคร่ครวญ แหละทอดตาใฝ่หาอนาคตอันงดงามเช่นนี้ เฉกเช่นผู้คนทุกยุคทุกสมัย

เรื่องราวอดีต ของวันเวลาที่ผ่านเลย มีส่วนสำคัญต่อมนุษย์ ต่อเมื่อเราได้เก็บมาพินิจพิเคราะห์กลั่นกรองเป็นบทเรียน เพื่อการก้าวย่างไปสู่อนาคตและอุดมคติที่ฝันถึงอย่างสง่างาม ในส่วนแห่งโลกวรรณกรรมนั้น มีนักเขียนได้เพียรสร้างงานเขียนอันลุ่มลึก เพื่อฉายอดีตให้ปรากฏอยู่ต่อหน้าของโลกปัจจุบัน เพื่อใช้เป็นบทเรียน เพื่อการหยั่งรู้ถึงธรรมชาติของชีวิต เพื่อเป็นแนวทางในการค้นพบความจริงแท้แห่งโลก ส่วนหนึ่งของงานเขียน/หนังสือเหล่านี้ มิได้จำกัดช่วงวัยผู้อ่านเฉพาะช่วงวัยใดช่วงวัยหนึ่งเท่านั้น เหมือนว่า – เด็กเล็กที่เริ่มอ่านออกเขียนได้ กระทั่งมีอายุขัยจวบจนถึงวัยไม้ใกล้ฝั่ง ก็สามารถจะอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเล่มนี้ได้ดุจเดียวกัน แหละอายุที่เพิ่มขึ้น ประสบการณ์ชีวิตที่มากขึ้น จักเป็นตัวแปรให้อรรถรส/สารัตถะเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีวันจบสิ้น

‘ลูกอีสาน’ ของคำพูน บุญทวี / ‘คำอ้าย’ ของยงค์ ยโสธร / ‘เจ้าชายน้อย’ ของอังตวน เดอ แซงแตก ซูเปอรี หรือกระทั่ง ‘นางนวลกับมวลแมวผู้สอนให้นกบิน’ ของหลุยส์ เซปุลเบดา เหล่านี้นับเป็นแบบอย่างของหนังสือวรรณกรรมดังกล่าวข้างต้น

แหละ – ในนาทีนี้ ผมขอแนะนำ ‘ทางหอม’ จากปลายปากกาของ ธีรยุทธ บุษบงค์ ผมนับเป็นหนังสือวรรณกรรมอันสะอาดหมดจดเล่มหนึ่ง เปี่ยมคุณค่า ที่แม้มิได้ยิ่งใหญ่เทียบเท่าวรรณกรรมที่เอ่ยนำมาก่อนหน้า ทว่าก็มิอาจปฏิเสธได้ว่า ผมซึมซับความงามแห่งชีวิตมากมาย จากถ้อยคำที่ผู้เขียนบรรจงเลือกสรรมาเรียงร้อยราวบทกวี จากจังหวะของวรรณศิลป์ที่วางแผนมาอย่างพิถีพิถัน ผมจึงเสมือนหลุดเข้าไปในเรื่องราว และค่อย ๆ กลายเป็น ‘ข้อย’ ได้อย่างน่าอัศจรรย์

ธีรยุทธ บุษบงค์ ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดินเกิดของเขาอย่างยิ่ง ทั้งเป็นครูอยู่ที่นี่ มีครอบครัวอยู่ที่นี่ เขียนหนังสือเพื่อบันทึกถึงช่วงชีวิตหนึ่งที่นี่ แหละที่สุดนั้น เขาซื่อสัตย์ต่อตัวหนังสือของเขาที่สุด เหตุเพราะว่า – เขาใช้หัวใจอันอ่อนโยนเขียนมันออกมา

ในนาทีนี้ ผมจึงขอโค้งคาราวะให้กับ ‘ทางหอม’

มาโนช พรหมสิงห์                         บ้านสวน/อุบลราชธานี                       ฤดูหนาวปลายปี ๒๕๕๑

By SaimingSainan

คำเขียนคน คนขายคำ

ใส่ความเห็น