ชายแจกใบปลิว | MALE DISTRIBUTORS

ยอมรับ แบบไม่ที่เหตุผลค้าน ชายคนนั้นทำให้คนเมืองเราต้องหันมามองตนเองใหม่ คำถามที่กึกก้องในใจชาวเมืองทุกคน ตั้งแต่เด็กที่เพิ่งคิดอ่านเป็น ไปจนถึงคนชราและคนป่วยหนักจะเข้าโรงในชั่วโมงสองชั่วโมงนี้คือ 
“ส่องใส คืออะไรในตัวเรา ส่องใสจะสว่างไสวแค่ไหนเพียงใด ยาวนานเพียงไหน สำหรับเมืองเล็กๆ ของเรา”

ทุกวัน ชายชรานัยน์ตาดำขลับเป็นประกาย ประหนึ่งแอบไปเปลี่ยนดวงตาเด็กหนุ่มมาหมาดๆ ผิวคล้ำพองาม คล้ำเพราะการเดินกลางแดด เทียวเดินแจกใบปลิวลายมือตัวอักษรธรรมลาว ตามถนนรนแคม ตรอกซอกซอย ไม่เว้นแม้ในสวนส้มแบงสาธารณะประจำเมือง ตามสี่แยกไฟแดง ตามโรงหมอลำประจำทิศของเมือง ตามซุ้มน้ำชาดอกขะยอม…

“ส่องใส” คือคำตัวอักษรธรรม ที่ชายชราเทียวแจกจ่ายยายปัน อันเจตนา ความหมายเพิ่นไม่ได้บอก เพียงแต่กระซิบกับผู้ยอมรับใบปลิวทุกคนว่า

“อ่านแนเดอ วันละสามเวลา ตื่นนอน ก่อนข้าวเพล และก่อนนอน  ใผอ่าน ท่องทุกวันตามนั่น จะได้ฮู้ว่า เจ้าของคือใผ ชีวิตที่เกลืออยู่สิก้าวเดินไปทางใด๋”

ชายชราตั้งใจจะแจกจ่ายยายปันใบปลิวนั้นให้ครบ “สามพันใบ” ในขณะที่ชาวเมืองเรามีจำนวนถึงเจ็ด-แปดพันคน 
วันหนึ่ง วันที่เขาแจกใบปลิวครบแล้ว เขามานั่งพักตรงม้านั่งเหล็กสไตล์อังกฤษยุควิคตอเรีย มุมหนึ่งของสวนสาธารณะส้มแบงของเรา บังเอิญเหลือเกิน ที่ผมนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ตอนนั้น ตะวันเพิ่งตกดิน เป็นต้นเดือนพฤศจิกา ต้นหนาวพอดี ลมหนาวระลอกแรกจากทิศเหนือแผ่พัดไอเย็นมาปะทะใบหน้าชาวเมืองเป็นครั้งคราว ยามลมแรงเราถึงต้องหลับตา ดลัวฝุ่นดินที่ลมหอบมาด้วยจะเข้าตา  จนทำให้มองอะไรไม่เห็น เขาเพ่งมองต้นส้มแบงที่กำลังจะผลัดใบ ใบเหลืองอ่อนเหลืองแก่เริ่มแผ่ลามทรงพุ่ม ที่ยังเขียวก็เหลือเป็นหย่อมๆ เล็กๆ บางแห่งเหมือนจุดที่แต้มด้วยปากกาหมึกซึมปลายมนขนาดใหญ่ ที่แห้งออกสีน้ำตาลหม่นเริ่มค่อยคืบคลานลามเลียผืนเหลืองแก่ ชายชรามองไปมองมา แล้วก็ก้มลงมองสนามหญ้าตรงปลายรองเท้าแตะของตน

|คีต์ คิมหันต์|ศ.30.10.2563


Male distributors

Accepted without objectionable reasons That man made the city people look at themselves again. The question echoed in the hearts of all townspeople. Since a child who just thought of reading as To the old and the critically ill will be hospitalized in an hour or two.

“What is shining in us? How bright will it shine? How long For our small town “

Every day, the old man’s dark eyes sparkled. As though secretly changing the young boy’s eyes to dull, dark skin, as if walking in the sun Thao walked to distribute handwritten leaflets with Lao characters along Rong Khamp Road and alleyways even in the city’s public orange orchard. At the intersection of red lights According to the malaments in the direction of the city According to the flower tea arch, Khayom …

“Shine Clear” is a word of Dharma letter That the old man gave away Grandma Pan with meaningless intent Just whisper to all the accepting of the leaflet saying, “Read Nadeers three times a day, wake up before rice, and before bed, read and recite every day. Any

The old man intended to distribute the grandmother to complete the “three thousand” leaflet, while the people of our town numbered seven to eight thousand.

One day, the day he distributed all the flyers. He came to rest on a Victorian-era steel bench. A corner of our sombang park Incidentally I was sitting opposite him at that time the sun had just set. For early November, the beginning of winter, the first winter wind from the north radiated cold air to hit the faces of the townspeople from time to time. When the wind is strong, we have to close our eyes. Because the dust that the wind carries will come into the eyes Until it made me unable to see anything He gazes at the orange bang that is about to shed its leaves. The pale yellow leaves begin to spread into a canopy. That is still green, there are some small patches, some like spots dotted with large rounded fountain pens. The dry, dull brown, began to creep and lick the old yellow The old man looked back and forth. Then looked down at the lawn at the end of his slippers

| Kita Kimhanta |

Fri 30.10.2020